هرزنی باید یک نفر را داشته باشد که وقتی میوه ها را توی سینک مییزد وشیر اب را باز میکندیا وقتایی که ظرف های شسته شده را توی کابینت های ام دی اف اش ردیف میکند به او فکر کند... مردی که کفش های شماره ی چهل دو اش را بیرون جاکفشی رها میکند.مردی که به محض رسیدن ساعت مچی اش را باز میکند وهمراه کارت شناسایی روی پیشخوان اشپزخانه میگذارد.... هرزنی باید یک نفر را داشته باشد.مردی که هرصبح برای پیدا کردن پیرهن اداری اش تمام لباس ها را بهم بریزد.. اما با نگاه لحظه های خدافظیشان در چارچوب درب اتاق خاطرش را جمع کند هرزنی باید یک نفر را داشته باشد. یک نفر که مبل های خانه را برا

توی تموم مدت عید به دوستای دانشگاه و هم خوابگاهیام هیچی راجع به مراسمات نگفتم...گفتم یهو سورپرایزون کنم... چندروز اخر عید بود یکی از دوستام زنگ زد منم فاز غم برداشتم که مثلا ما تموم کردیم...من پشت تلفن داشتم میمردم از خنده دوستم فکرکرده بود بغض کردم خلاصه روز اولی که رفتیم دانشگاه به دوستام گفتم ما تموم کردیم ..یه دوسه ساعتی دپرس بودن بعد که حلقه رو نشون دادم خیلی هیجانزده شدن..اصلا باورشون نمیشد به هم خوابگاهی هامم گفتم ما دیگه باهم نیستیم...طفلی ها کلی ناراحت شده بودن ..تا اون روزو من برسم خوابگاه توضیح بدم بهشون که ما عقد کردیم کلی بررسی کرده بودن که چه